آوای بی صدا

2

khale-leila — Mon, 26 Jan 2009 07:07:18 GMT

*با نام و یاد خدا*

هر روز به گل های قالی آب میدهم تا جایت همیشه سبز باشد.

1

khale-leila — Sat, 06 Dec 2008 01:31:18 GMT

*با نام و یاد خدا*

دستان حنا بسته ات را به همه نشان دادی تا خون دلم انگشت نما شود !

نامه ای مادرانه به گلشیفته فراهانی

khale-leila — Wed, 22 Oct 2008 08:18:18 GMT

با نام و یاد خدا

سلا‌م گلشیفته جان؛ این روزها نام تو را از خیلی‌ها می‌شنوم و در هر مجلس و مهمانی‌ای نقل زبانهایی. شنیده‌ام رفته‌ای به ینگه دنیا و حجابت را از سر برداشته ای و...

گلشیفته جان، وقتی ۲ سال پیش با پسر بزرگم رفتم به سینما كه فیلم میم مثل مادرت را ببینم، از بازی گرم و صمیمانه تو همه صورتم از اشك خیس شد، آن لحظه شك نداشتم كه همه مادران ایرانی شبیه گلشیفته‌اند و گلشیفته، نقش پنهانی است از تصویر مادری كه هر ایرانی در ضمیرش دارد. مادری كه همه وجودش ایثار و از خود گذشتگی است، می‌سوزد تا نور و گرمی‌و محبت و حیات ببخشد، "هست"برای آن كه فرزندش "باشد." مادری كه یك زیبایی آسمانی در رخسارش موج می‌زند و ترنم لبانش به ذكری الهی، در خانه نور می‌پراكند.

یادت هست هنگامی‌كه تو با مشت به شیشه كوبیدی و دستت غرق خون شد تا فرزندت نجات یابد،چگونه رسول ملا‌قلی پور در پشت صحنه زار زار گریست؟رسول،چهره مادر خودش را در تو ترسیم كرد.تو زنی شدی به شكل مادر رسول،به شكل مادر همه ایرانی‌ها.این تاج افتخار را رسول بر سرت گذاشت پیش از آن كه آن حادثه،آن خبر شوم رخ دهد.

اما حالا‌ تو رفته ای آن ور دنیا و عوض شده ای.می‌گویند می‌خواهی ستاره فیلم‌های‌هالیوود شوی.

گلشیفته جان،نمی‌دانم كه مادرت در قید حیات هست یا نه،اما می‌خواهم به عنوان یك مادر با تو حرف بزنم.دخترم،تو می‌دانی كه‌هالیوود كجاست؟

می‌دانم كه هنر پیشه هستی و به اندازه همه گیس‌های سفید من در شباب عمرت فیلم دیده ای،عمرت دراز باد مادر،اما خبر از دنیای ‌هالیوودی‌ها داری؟ می‌دانی این اختاپوس بر هر زنی كه چنگ بیندازد تا چه منجلا‌ب‌هایی سقوطش می‌دهد؟ دخترم، دنیای غربی كه تو اكنون به آنجا رفته‌ای، ترمز بریده است. غرق شدن در تنعمات عجیب و تهوع آور جسمی، دارد مثل موریانه پایه‌های خانواده‌ها رادر غرب می‌جود...می‌دانم، می‌دانم كه آنها پیشرفته‌اند، اما این پیشرفت‌ها چشمت را كور نكند.

دخترم، برای من كه مادرم قابل تصور نیست كه چگونه یك هنرپیشه زن غربی، در حالی كه از استودیو به خانه می‌آید و تنش به ننگ بوی مردی غریبه آغشته است، می‌تواند آغوشی پر از عشق را به همسرش هدیه دهد؟ چگونه چنین زنی همراه فرزندش، در برابر پرده سینما یا تلویزیون می‌نشیند و صحنه هم آغوشی خود و هنرپیشه‌ای بیگانه را تماشا می‌كند؟ گلشیفته جان، دنیای رسانه و تبلیغات، خیلی پر هیاهوست مادر جان!مبادا زرق و برق‌ هالیوود چشمت را كور كند كه گوهر عصمت و عفافت را بدزدند. شهرت، طعم خوشایندی دارد در شباب عمر. شهرت، یعنی پول، احترام، فلشهای پرنور دوربین‌های عكاسی و هلهله و هورای میلیونها هوادار در سراسر جهان. دخترم، ‌هالیوود می‌تواند تو را به قله شهرت جهان برساند، می‌تواند نام تو را در تاریخ سینمای جهان جاودانه كند، می‌تواند حساب بانكی تو را با ارقام نجومی ‌پر كند، دستشان درد نكند، خیلی هم خوب است كه به این چیزها می‌رسی مادر. اما به یاد داشته باش كه حتی اگر لباسی از یاقوت برتنت كنند، تاجی از الماس بر سرت بگذارند و در قصری پر از جواهرات رنگین و افسانه ای ساكنت كنند، جای خانه‌ای گرم از محبت و هلهله شادمانه كودكت را نخواهد گرفت. این درسی بود كه رسول ملا‌قلی پور به تو یاد داد، اما خیال می‌كنم خوب این درس را یاد نگرفته‌ای. از تو خواهش می‌كنم یك بار دیگر بنشین و فیلم میم مثل مادر را ببین؛ ببین رسول می‌خواسته در این فیلم چه چیزرا به تو و به همه دختران ما حالی كند؟

فراموش نكن گلشیفته جان كه تو اول یك مادر هستی، بعد یك هنرپیشه، اول یك مادر هستی بعد یك شهروند، اول یك مادر هستی بعد یك...حتی همسر. گلشیفته، هیچ چیز، هیچ چیز در دنیا وجود ندارد كه بخواهی برای آن لذت یك مادر پاك و نورانی بودن را از دست بدهی. تمام فرصت‌های درخشان ‌هالیوود هم نمی‌تواند لذت یك لحظه از تجربه شگفتی را كه امثال مادر ملا‌قلی پور درك كرده‌اند به تو هدیه بدهد. هنرپیشه باش گلشیفته جان، به فكر ترقی و پیشرفت باش عزیزم،

اما قبل از هر چیز یك"مادر" باش.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

* این متن رو توی یه سایت دیدم، خوشم اومد. گذاشتمش تو وبلاگم.

برنامه ی دعا

khale-leila — Sat, 10 May 2008 23:44:18 GMT

با نام و یاد خدا

سلام

یه برنامه ی دعایی هست که بین دوستان و فامیل امتحانش کردم و شکر خدا استقبال شد. خیلی به این برنامه، اعتقاد دارم و تا حالا خیلیامون حاجتمونو از این راه گرفتیم. این شد که تصمیم گرفتم اون طرح رو اینجا هم اجرا کنم. و اما توضیحات لازم:

1- یک گروه 41 نفره تشکیل میدیم.

2- هر کدوم از این 41 نفر، یه دعا، سوره، یا ذکری که زیاد بهش اعتقاد داره، انتخاب می کنه.

3- اسم هر کسی همراه با دعا یا سوره ی انتخابیش نوشته میشه و بصورت یک لیست درمیاد.

4- لیست اسم ها همینجا زده میشه و تمام شرکت کننده ها باید داشته باشن.

5- یه تاریخ مشخص، همه با هم به امید خدا شروع می کنیم.

6- این دوره، 41 شبه و هر شب نوبت یه نفره. به این صورت که توی لیستمون نگاه می کنیم. می بینیم مثلآ نوشته: *تاریخ 3 / 2 / 1387 : مریم محمدی - زیارت عاشورا*
همون روز، ما 40 نفر، زیارت عاشورا میخونیم. (یعنی توی یه شبانه روز، یه چله ی زیارت عاشورا میشه برای مریم خانم) و همه برای رفع حاجتش دعا می کنیم.
مثلآ روز بعدش نوشته: *تاریخ 4 / 2 / 1387 : علی رضوی - سوره ی حمد*
همون روز همه سوره ی حمد می خونیم و برای رفع حاجت علی آقا دعا می کنیم. (اینا مثاله)

7- اون کسی که نوبتشه (مثلآ مریم خانم)، لازم نیست دعای انتخابی خودشو بخونه. بجاش 120 بار آیه ی "امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء" میخونه. و برای سلامتی و ظهور امام زمان (عج) دعا می کنه.
به عبارتی: اون 40 نفر برای رفع حاجت مریم دعا می کنن و خودش برای سلامتی و ظهور امام زمان (عج).

8- به این ترتیب هرشب یه چله می گیریم و واسه یه نفر دعا می کنیم. در این مدت 41 روز، نوبت به تمام افراد لیست میرسه.

-------------------------------------------------

*چند نکته:

* دعا یا سوره ای که انتخاب می کنین، زیاد طولانی نباشه و حتمآ در کتاب مفاتیح الجنان وجود داشته باشه. (به استثنای دعای ناد علی و معراج)

* دعاهای متنوع انتخاب کنین و مثلآ همتون نگین ما فلان دعا رو میخوایم. هر چند میشه دعای تکراری انتخاب کرد.

* نوبت اعضا، از طریق قرعه کشی مشخص میشه.

* اگه فردی به دلایلی نمیتونه دعای اون روز رو بخونه، به یکی از دوستان یا آشنایان بگه که بجاش بخونه. چونکه دعای هر روز باید خونده بشه تا چله ناقص نمونه.

* اسم چندتا دعا و سوره و ذکر رو برای راحت تر شدن انتخابتون، اینجا مینویسم:

زیارت عاشورا - دعای توسل - عهد - فرج - نادعلی - معراج - امین الله - حدیث کساء و ...

آیة الکرسی - سوره ی یاسین - واقعه - الرحمن - نبأ - حمد - توحید - کوثر - شمس - قدر و...

ذکر الله اکبر - صلوات - سبحان الله و ...

خب! حالا دوستانی که میخوان شرکت کنن،کامنت بذارن و اسمشونو همراه با دعای انتخابیشون بنویسن. حتمآ حتمآ یا ایمیل یا آدرس وبلاگتونو بنویسین که بهتون دسترسی داشته باشم و خبر شروع دوره ی دعا رو بهتون بدم.

اگه سؤالی هست، در خدمتم

باز هم شنبه شب آمد...

khale-leila — Sat, 19 Apr 2008 17:45:18 GMT

با نام و یاد خدا

شنبه شب گذشته، دقیقآ این موقع، جمعی از همشهری های عزیزم در حسینیه ی سید الشهدای شیراز مشغول سینه زنی بودن که یک "یا حسین" متفاوت در یک لحظه، عده ای رو به دیدار اربابشون حسین (ع) میبره، چند نفر کمی با تأخیر به اونا ملحق میشن و عده ای مجروح میشن و دار و ندارشونو وقف حسین (ع) می کنن.

موقعی که خبر انفجار رو شنیدم، تمام بدنم یخ کرد. باورم نمی شد همه ی این اتفاقات تو یه شب و یه لحظه رخ داده باشه. چقدر دردناک...

از اون شب تا این لحظه، هنوز تو بُهت و حیرتم. این حادثه، خیلی برام گرون تموم شده و بیشتر از اون، مظلومیت شهدا و آسیب دیدگان در برابر توجیه مسؤولین و اخبار محافظه کارانه و بودار رسانه ها.

من اون شب توی حسینیه حضور نداشتم که بخوام صحنه های دلخراشش رو به تصویر بکشم. اما دوستانم که اکثرشون شاهد عینی این حادثه بودن،در وبلاگشون توضیحاتی دادن. دوست خوبم کوثر خیلی دقیق و ریزبینانه به تشریح دلایل گفته شده، پرداخته... از طریق سایت کانون هم میشه اطلاعات جامع تری در این مورد به دست آورد.

کویت هم بحث انفجار حسینیه، بین ایرانیان مقیم، داغه. و البته دلایلی که رسانه ها اعلام کردن درمورد نمایشگاه شهدا یا کپسول گاز و از این قبیل چیزا، براشون قابل هضم نیست.

منم از اونجاییکه از شب اول، این حادثه و جزئیاتش رو از طریق سایت و وبلاگ ها دنبال کرده بودم، سعی کردم دلیل اصلیش که همون بمب گذاری بوده رو برای دوستان و فامیلم در کویت، توضیح بدم. این تنها کاریه که در حال حاضر از دستم برمیاد و می تونم یه ذره در پایمال نشدن خون شهدا، نقشی ایفا کنم.

فیلم انفجار هم روی موبایلا هست و همچنان رد و بدل میشه. بهتره همه این فیلم رو ببینن و بهتر قضاوت کنن.

امیدوارم خدای مهربون از عاملان این جنایت نگذره و به بدترین شکل ممکن، ذلیلشون کنه... الهی آمین

*************

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

شنبه شبی دیگر و میثاق با شهدا...

اهوالپرصی!

khale-leila — Wed, 23 Jan 2008 19:55:18 GMT

با نام و یاد خدا

سلام به همه دوستان خوبم...خوبین؟ خوشین؟ مماغتون چاقه؟ مشتاق دیدار

امروز بعد از مدتها سر زدم. این مدت سرم بدرقم شلوغ بود و هست.دلم برای نوشته های همتون تنگ شده. انشاالله بعد از امتحانا، هم وبلاگ گرد گرفته و تارعنکبوت بسته ی خودمو به روز می کنم، هم مطالب جدید وبلاگ دوستان رو میخونم...

با اجازه ی رفقا فعلآ برم سر درس و مخشم

ایام به کام

یه توف دالم خل خلیه!

khale-leila — Thu, 12 Jul 2007 00:25:18 GMT

با نام و یاد خدا

یه توف دالم خل خلیه ... سُلخ و سفیتو آفیه

میدنم دمین، هبا میله ... نمیدونی تا تُجا میله

من این توفو نداشتم ... مخشامو خوف نبشتم

بابام بهم هیدی داد ... یه توف خل خلی دااااااد

-----------------------------------

دلم لک زده برای اون روزا

روزایی که بی بهانه می خندیدیم

بی بهانه کتک میخوردیم

و بی بهانه شکایت می کردیم...

کاش هنوز هم بهانه ای برای اشک ریختن نداشتیم و فقط و فقط شوخی شوخی گریه میکردیم...

مرگ حقه...

khale-leila — Sun, 24 Jun 2007 15:14:18 GMT

با نام و یاد خدا

سلام...سریال جواهری در قصر (یانگوم) رو که حتمآ اکثرتون می بینین. تو اینترنت یه آگهی ترحیم مربوط به این فیلم دیدم، جالب بود برام. شما هم ببینین

سفر به قطعه ای از بهشت (شلمچه)

khale-leila — Thu, 12 Apr 2007 15:47:18 GMT

با نام و ياد خدا

(سلام...سال نو مبارک...اين مدت مسافرت بودم، نتونستم زودتر از اين به روز کنم.شرمنده...

*نكته: قسمت هايي كه با آبي كمرنگ نشون داده شده، لينك عكس مربوط به همون بحثه.اگه خواستين ببينين، روشون کليک کنين.)

تا حالا زياد از شلمچه و حال و هواش شنيده بودم اما سعادت رفتن به اون مناطق نصيبم نشده بود تا اسفند 85.خودمم نميدونم چطوري كارام درست شد و رفتم.من و کوثر همسفر بودیم. 19 اسفند حركت كرديم به طرف جايي كه هميشه برام معما بود. نميدونستم كجا. فقط ميدونستم اسمش شلمچه ست. توي راه، حالت يه آدم خواب رو داشتم كه فكر مي كرد اتفاقاتي كه از اين به بعد پيش مياد، همش خوابايي هست كه مي بينه و واقعيت نداره. موقعي احساس كردم بيدار شدم كه به اولين مقر رسيديم. بيمارستان صحرايي اميرالمومنين (ع). با اون صحنه آرایی كه خواهران بسيجي ترتيب داده بودن، مي شد حال و هواي زمان جنگ رو به خوبي حس كرد. از زير قرآن كه رد و وارد بيمارستان شديم، با ديدن اون مکان افكار و صداهاي زيادي بهم هجوم آوردن.انگار بيمارستان پر بود از مجروح جنگي. تابلوها هنوز سر جاش بود. اتاق راديولوژي،اتاق عمل، درب اصلي بيمارستان و...

شب موقع خواب، با خودم فكر مي كردم: اينجايي كه الان خوابيدم، جاييه كه خيلي از جوونامون شهيد شدن. يه عده جانباز شدن، يه عده حالشون خوب شد و دوباره به ميدان نبرد برگشتن و اتفاقات زيادي كه توي اين بيمارستان رخ داده. در و دیوارش خيلي حرف براي گفتن داشتن. كوثر! بيا اینجا رو ببين. واي اونجا رو! اون عکسا، شمعدون و چفیه های نصب شده به دیوار...چه خوشكله

- ليلا تو باز ذوق زده شدي؟!

اولين جايي كه بردنمون، اروندکنار بود. صداي توپ و تانك از باندهاي اطراف،پخش مي شد. سنگرها و عكس هاي اطراف، همه و همه گوياي حس و حال و اتفاقات عجيبي بود كه يك زمان در اينجا رخ داده بود. همه با هم سرود "كجاييد اي شهيدان خدايي...بلاجويان دشت كربلايي..." سرداديم و با شوري عجيب، زمزمه مي كرديم: "همه رفتند و تنها مانده ايم ما...ز همراهان خود جا مانده ايم ما" «---اين سرود رو خيلي دوس داشتم.يه جورايي درددل با شهدا بود و در اونجور جاها، واقعآ مناسبت داشت. آدمو هوايي مي كرد. كمي جلوتر رفتيم. نیزارهایی رو ديديم كه با سيلي باد، اين طرف و اونطرف ميرفتن.باد، خوب ميدونست وقتي نوك تيز نيزارها در آب وحشي اروند به بدن مجروح بخوره، چه جوريه...

بلأخره رسيديم شلمچه. جايي كه بهش ميگن قطعه اي از بهشت. همينكه پامو روي خاكش گذاشتم، دلم هُري ريخت! با ديدن خاکریزها و وسایل جنگی كه به جا مونده بود، تازه درك كردم واقعآ اينجا خبرايي بوده. بغض، بدجوري گلومو فشار ميداد. نه فقط من، بلكه همه ي بچه ها اين حالت رو داشتن.اينو از لابه لاي خوندن سرود، فهميدم. مخصوصآ اون قسمتش كه ميخونديم: همه رفتند و تنها مانده ايم ما...، صداها مي لرزيدن. در همين حال و هوا بوديم كه یه جمجمه ی شهید آوردن و گفتن خاك اطرافشو براي تبرك بردارين.همه با چشماني كه حرف همو مي فهميدن، به هم نگاه كردن و دوباره به جمجمه خيره شدن.

بچه ها پراكنده شدن. هر كسي قسمتي نشست و با خودش و شهدا خلوت كرد. يه نگاه كلي كه به پهنای شلمچه مينداختي، چشم اندازي كاملآ معنوي و بااحساس مي ديدي. در اين بين، حصاری نظرمو به خودش جلب كرد... (ادامشو قسمت ادامه ی مطلب بخونین)

همچنان بازی یلدا...

khale-leila — Mon, 19 Feb 2007 12:48:18 GMT

با نام و یاد خدا

سلام

اوایل زمستون، یه چیزایی در رابطه با بازی یلدا، شنیده و تو چندتا وبلاگ خونده بودم. فکر میکردم فقط مال شب یلداست و چندروز بعدش...ولی ظاهرآ این بازی حالا حالاها ادامه داره...

دوستان خوبم کوثر عزیز و هرروز مهربون، منو به این بازی دعوت کردن. با اجازه ی رفقا شروع می کنم:

*********************

1: یه خاله ی 23 ساله ام. خواهرزاده هام (زینب، علی و فاطمه) پاره های وجودم هستن و بی نهایت دوسشون دارم...اینه که همیشه و هرجا، خاله لیلام!

2: یادمه قبلآ اینجا یه چیزایی درمورد خودم و خونوادم براتون گفتم. اینبار میخوام یُخده از بابام بگم:

بابایی دارم بسیار منظم و مقرراتی. تمام کارهاشون حساب شده و بانظم و ترتیبه.

(دقیقآ برعکس من!)... یه مثال از یه رفتارشون میزنم:مثلآ موقعی که یکیمون از اتاق میاد بیرون و سلام می کنه، باید بابا حتمآ صداشو بشنون. در غیر این صورت، میگن: "برو ! دوباره بیا و با صدای بلند سلام کن. وقتی سلام می کنی باید طرف مقابل، صداتو بشنوه." خلاصه چندبار باید این سکانس تکرار بشه تا... (این که شد پادگان! )

3: معمولآ تکیه کلام خاص خودمو دارم و هر یه مدت، تکیه کلامم عوض میشه... تیک هایی هم برای حالگیری و گیردادن به دوستام و خواهرام دارم! زیادن ولی خب یکی دو نمونشو براتون میگم: مثلآ وقتی خواهرم داره ماجرایی رو تعریف می کنه، همزمان، فعل های مثبتی رو که به کار میبره، منفی می کنم و فوری میگم... (گرفتی منظورمو؟)

یا از تو جمله هاش سوال در میارم! اونم جواب سوال ها رو میده.

مثلآ اگه گفت: امروز ساعت 2 با تاکسی رفتم کلاس. فوری می پرسم: امروز ساعت چند با تاکسی رفتی کلاس؟ امروز ساعت 2 با تاکسی کجا رفتی؟ امروز ساعت 2 با چی رفتی کلاس؟ به این ترتیب...تاااااااا وقتی که اینجوری بشه---> ()

(نکته: فقط با کسانی که خیلی با هم راحتیم و شوخی داریم و رودرواسی نداریم (مثل خواهرام)، اینجوری ام.)

4: به گردو خیلی علاقه دارم و به شیوه ی نوین (!) میرم تو کارش. به این صورت: گردو را قسمت لولای در قرار داده و در را تا نیمه، می بندیم. گردو ، تحت فشار زیاد و با صدای مهیبی شکسته می شود! ...راحت، تضمینی و بدون خون ریزی! ... امتحان کنید!

5: اجتماعی و شوخ طبعم.به وقتشم کاملآ جدی ام.دوست پیدا کردن رو خیلی دوست دارم و شصتادتا دوست خوب دارم. اما دوست صمیمی، فقط دوتا دارم. (خودشون میدونن کیا هستن)

*********************

خب! اینم 5 تا از خصوصیاتم!

و اما 5 نفری که امیدوارم دعوت بنده رو برای ادامه ی بازی بپذیرن، دوستان خوبم: دختر غربتی، یاس کبودم، فصل سرخ، بغض های نترکیده (آسمون) و عطرسیب، هستند.